ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΠΛΟΓΚΟ-ΦΙΛΙΕΣ ΜΑΣ...

...μηπως πεταμε στα συννεφα;


Αληθεια τι ειναι αυτο που με κανει να καθομαι εδω τωρα μπροστα στο πληκτρολογιο μου, μετα απο μια κουραστικη μερα εργασιας απο τις 9 το πρωι μεχρι τις 9:30 το βραδυ και να θελω να επικοινωνησω μαζι με σας αγαπημενοι μου μπλογκο-φιλοι;

Ολοι λεμε (και ειναι αληθεια βεβαιως) πως δεν εχουμε χρονο, δεν εχουμε ελευθερο χρονο κι ομως βρισκουμε την ωρα να καθησουμε να γραψουμε και να κατεβασουμε μια αναρτηση, περιμενοντας να ακουμπησουμε και να ευαισθητοποιησουμε τους μπλογκο-φιλους μας!

Περιμενουμε τα σχόλια τους για να συνεχισουμε και να εμβαθυνουμε τη συζητηση και καθε νεο σχόλιο ειναι σαν να περνουμε ενα δωρο-εκπληξη απο εναν αγνωστο μεν, αλλα πολυ οικειο μας μπλογκοφιλο δε.

Ποσες φορες δεν ειπα, (το ειπαμε ολοι φανταζομαι), πως δεν εχω χρονο να δω τον φιλο μου σημερα, ισως αυριο να μπορεσω κι ομως γυρνωντας στο σπιτι καθησα 2 και 3 ωρες να κατεβασω μια αναρτηση και να περιμενω τα σχολια σας, για να συνεχισω με ευχαριστηση και χωρις καθολου κουραση το ταξειδι μεσα στα μπλογκς!

Τι συμβαινει ακριβως;

Μας αρεσει να εκθετουμε ατοφιες τις αποψεις μας, σε ενα θεμα που μας ενδιαφερει και το οποιο εμεις επιλεγουμε καθε φορα, χωρις διακοπες και παρακαμψεις που συνηθως υπαρχουν σε μια παρεα φιλων;

Μας αρεσει γιατι μας δινεται απλοχερα και χωρις περιορισμους η δυνατοτητα να επιλεγουμε οποιον φιλο θελουμε και να κανουμε νεες γνωριμιες καθημερινα;
Και επιπλεον μπορουμε να κανουμε γνωριμιες βγαζοντας ακομη και τα εσωψυχα μας, χωρις να διατρεχουμε μεγαλο συναισθηματικο κινδυνο;

Μας αρεσει το μυστηριο και η γοητεια που συνεπαγεται η ανωνυμια;

Μετα απο αυτα υπαρχει ο κινδυνος να παραμελησουμε (ή και να αντικαταστησουμε) τους καλους μας φιλους, για χαρη των καλων μας μπολγκοφιλων;

Υπαρχει ο κινδυνος ενος νεου ειδους αποκοινωνικοποιησης-αντικοινωνικοτητας;

Μηπως αισθανομαστε πως τελικα μας κανει καλυτερους σαν ανθρωπους το μπλογκινκ και πως γινεται αυτο;

Τι αλλο φιλοι μου μπορουμε να αναρωτηθουμε ωστε να δωσουμε απαντησεις στα ερωτηματα αυτα που τα "ξετρυπωσε" το πρασινο λικερ υστερα απο ενα σχολιο της στην προηγουμενη αναρτηση μου;

...και δεν μπορω να ξεχασω πως φιλία πρωτα απ ολα σημαινει Αγαπη...

Μαρτυρες ζηταμε οτι περασαμε και μεις απο τουτη τη ζωη...

ΜΑΡΤΥΡΙΑ

Μια μαρτυρία
ειν’ η ζωή μας όλη

και μια χαρακιά,
στον κόρφο
ενός δέντρου

Όσο πιο βαθιά,
τόσο ανεξίτηλη,
στο πέρασμα του χρόνου.

Μια μαρτυρία
ότι δεν περάσαμε
απαρατήρητοι
από τούτη τη ζωή.

Κι’ η ποίηση
μια μαρτυρία κι’ αυτή,
που το δέντρο της
για να χαράξει
προσπαθεί…

κι’ άλλες φορές
τα καταφέρνει κιόλας!



...ολες αυτες τις τρέλλες που σκαλιζουμε και ζωγραφιζουμε μεσα απο τα blogs μαρτυρίες ζωης δεν ειναι;
Και ολοι εμεις μαρτυρες στα ιστολογια των εικονικων φιλων μας δεν ειμαστε;

...υπαρχει καποιος που διαφωνει ομως, στο οτι η ζωη μας ειναι υπέροχη

Η "συλληψη" της ιδεας...και η κατάσχεση του "οπλου"...

-Καλημερα.
-Καλημερα σας!
-Ειμαστε απο τη διωξη blogικου εγκληματος.
-Τι ψαχνετε ακριβως;
-Ειστε blogger?
-Ναι... ειμαι
-Ποιο ειναι το ψευδωνυμο σας;
-vagnes
-Μας δειχνετε την αδεια οπλοκατοχης και οπλοχρησιας παρακαλω.
-Μα δεν οπλοφορω...!
-Πριν παραδεχτηκατε οτι ειστε στην blogσφαιρα;
-Οπλο ειναι η blogσφαιρα;
-Καθε σφαιρα εχει και το οπλο της, αρα και η blogσφαιρα εχει το δικο της.
-Καποιο λαθος κανετε, η blogσφαιρα ειναι χωρος προβληματισμου και ελευθερης διακινησης ιδεων.
-θα παραβλεψουμε προς το παρον οτι κανετε ελευθερη διακινηση και θα κατασχεσουμε μονο το οπλο σας, μας το δινετε σας παρακαλω
-Αφου δεν εχω σας ειπα, ποιο οπλο να σας δωσω;
-Μα το πληκτρολογιο σας φυσικα...
-!!!!;;;;




ΥΓ: Θα ταξειδο-λειψω για μερικες μερες.
Οχι, οχι μη παει ο νους σας στο κακο, την ελευθερη ιδεα ηθελαν να "συλλαβουν", οχι εμενα...