
Οι Έλληνες δεν συζητούν διχογνωμούν...
...είπε κάποιος σε μια εκπομπή της ΝΕΤ, συγχωρέστε με ξεχνάω το όνομα του και με σημάδεψε η άποψη του.
Είμαστε πράγματι έτσι οι Έλληνες;
Έχουμε πάντα αντίθετες γνώμες;
Προσπαθούμε πάντα να έχουμε αντίθετες γνώμες;
Ακόμη και όταν συμφωνούμε, θα βρούμε τον τρόπο να διχογνωμήσουμε;
Είμαστε ανασφαλείς;
Θέλουμε να έχουμε τον τελευταίο λόγο;
Είμαστε αθεράπευτα καχύποπτοι με τις γνώμες των άλλων;
Ή μήπως λόγω των κόμπλεξ που κουβαλάμε από διάφορες αιτίες, θέλουμε να το "παίζουμε" αυθεντίες για κάθε τι είτε το θέμα το γνωρίζουμε είτε όχι;
Μήπως αυτό μας το ελλάτωμα είναι αυτό που μας καθηλώνει σε παρα πολλούς τομείς της κοινωνικής και πολιτικής ζωής μας;
Τι συμβαίνει επιτέλους με εμάς;

Είναι τιμή να λέμε Έλληνες είμαστε και ως Έλληνες θα πεθάνουμε ή είναι μια εμμονή που μας κρατάει δεμένους στο παρελθόν;
